ជំហ៊ាន​ដំបូង​ក្នុង​ទឺក​ដី​ភ្នំពេញ

ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជា​សិស្ស​ម្នាក់​មក​ពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង ហើយ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រមាណ​៣០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​​ពី​ស្រុក​កំណើត ទៅ​ភ្នំពេញ​ក្នុង​គោលបំណង​តែ​មួយ​គត់​គឺ ការ​បន្ត​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាប័ត្រ​នៅ​ឯ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ​។ ជុំហ៊ាន​ដំបូង​ក្នុង​ទឹកដី​ទីក្រុង​នេះ គឺ​វា​ពិត​ជា​ពិបាក​ណាស់​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​របស់​ក្នុង​ជនបទ​ដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំបាទ​ផ្ទាល់​។ ដែល​ការ​លំបាក​ទាំង​នេះ​គឺ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ការ​ហូប​ចុក​, ស្លៀកពាក់, ស្នាក់នៅ ហើយ​ជា​ពិសេស​ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​​ជម្ងឺ​(គ្រុន, ផ្ដាស់សាយ ជាដើម) គឺ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់​នេះ​ហើយ​ដែល​ត្រូវ​រត់​រក​ថ្នាំ​សង្កូវ​ ឫ​ពេល​ខ្លះ​បើ​សិន​ជា​ធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវ​ទៅ​ជួប​គ្រូពេទ្យ​។ ជា​រៀងរាល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដក​ថវិការ​ដើម្បី​ចំណាយ​លើ​ការ​ចាយវាយ​អ្វី​មួយ គឺ​ត្រូវ​គិត​ដល់​ជា​និច្ច​នូវ​ការ​សន្សំសន្ចៃ​ទុក​បំរុង​ក្នុង​ករណី​ដែល​ លុយ​ប៉ាម៉ាក់​ផ្ញើរ​មាន​ការ​យឺតយ៉ាវ​ដោយ​ប្រការ​​ណាមួយ។

ទោះជា​មាន​ឧបសគ្គ​តែងតែ​បាន​មក​រំខាន​ខ្ញុំ​យ៉ាងណា​ក្ដី ក៏​ខ្ញុំ​សូម​អរគុណ​ដល់​ពូកគេ​ទាំង​នោះ ព្រោះ​បាន​ជួយ​បង្រៀន​ខ្ញុំ, លត់ដំ​ខ្ញុំ អោយ​ខ្លាយ​ជា​មនុស្ស​រឹងមាំ​ម្នាក់​ក្នុង​សង្គម។ លើស​ពីនេះ​ទៅ​ទៀត​វា​បាន​បង្ហាញ​អោយ​ខ្ញុំ​បាន​យល់​នូវ​ភាព​អត់ឃ្លាន​, ការ​មាក់ងាយ​, ភាព​ឯកកោ ថា​តើ​វា​មាន​រស់ជាតិ​យ៉ាង​ណា​? ទាំងនេះ​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​យល់​យ៉ាង​ច្បាស់​នូវ​ តម្លៃ​នៃ​ការ​ថែទាំ, ថ្នាក់ថ្នម, ផ្គត់ផ្គង់, ប្រដាំ​ទួន្មាន និង​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​មិតា​មិតា របស់​ខ្ញុំ​មក​លើ​កូន ថា​តើ​វា​មាន​តម្លៃ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា។
កូន​សូម​អគុណ​ដល់​លោក​អ្នក​មាន​គុណ​ទាំង​ពីរ​ដែល​បាន​ផ្ដល់​ថ្ងៃ​ដ៏មាន​អត្ថន័យ​នេះ​ដល់​កូន...